Salutez moi

Για να μην το ξεχάσω ή για να μην το θυμηθώ μετά απο ένα χρόνο, η φίλτατη Μαρίνα με είχε προσκαλέσει σε ένα blog game για τη φράση που χρησιμοποιώ συχνότερα. Δε χρειάστηκε μεν να το σκεφτώ πολύ, αλλά απογοητεύτηκα διότι περίμενα απο τον άλλο μου εαυτό (!) να είναι πιο πρωτότυπος και unique ως προς την απάντηση. Η οποία είναι η εξής:

"Δε με χαιρετάτε;!"

Και η οποία συνήθως απευθύνεται στην τρομερή μαμά και την σκαλίζουσα αδελφή -εξ ου και ο πληθυντικός. Όπου σκαλίζουσα, εννοώ οτι πάντα έχει να ρωτήσει τι έκανα, τι θα κάνω, τι κάνω, τι σκέφτηκα, τι σκέφτομαι, τι θα σκεφτώ, τι έφαγα, τι τρωω, τι θα φάω και ούτω καθεξής (αφού μπορείτε να βάλετε σχεδόν κάθε ρήμα στους τρεις βασικούς χρόνους, και θα πετύχετε τουλάχιστον μία απο τις αμέτρητες ερωτήσεις που με πυροβολούν κάθε μέρα). Το "Δε με χαιρετάτε;!" έχει ρίζες σε άλλη έκφραση, κατα πολύ χυδαιότερη (αλλά ουχί πρόστυχη), η οποία αρχίζει με το ίδιο γράμμα, αλλά η πολλαπλή μόρφωσις -χαχαχαχαχαχα- και η εκ γενετής εγκράτεια μου -α να χαθώ, πώς τα λέω πια- δε μου επιτρέπουν να εκστομίσω. Δε χρειάζεται καν να βάλετε τη φαντασία σας να δουλέψει.

Τώρα, για να δούμε ποιον θα προσκαλέσουμε... χμ... ΜηΧειρότερα, σου έρχεται! Αααα, και σ'εσένα Γιωρίκα τέκνον. Αν-Λου, τι λες κι εσύ;

Αυτά είχα να πω. Φυσικά έχω κι άλλα, του μπι κοντίνιουντ απο το τελευταίο κείμενο, αλλά προς το παρόν έχω πάρει κάτι χαριτωμένα βιβλία, καμίας σχέσης του ενός με το άλλο: Τη Μικρή Ιστορία του Κόσμου του Gombrich (ναι, του εξαίσιου Χρονικού της Τέχνης) και το Κάμα Σούτρα. Το τελευταίο στην πολυτελή του έκδοση παρακαλώ :)

Keep drosizesthai

Απο ψυχής;

Ακόμα γελάω όταν διαβάζω την τελευταία παράγραφο του πιο πρόσφατου κειμένου μου. Άκου εκεί, "μπλούζες"! Νομίζω αυτό ήταν το ζενίθ της κατάπτωσης μου! Και σαν να μη έφτανε αυτό, λόγω συγχυσμένης σύνταξης όπως διαπίστωσα, αυτή η παράγραφος πέρασε την εντύπωση οτι το άτομο που κάθεται και μετράει καινούρια άουτφιτ -και αναρωτιέται μάλιστα αν είναι αρκετά ή όχι- είναι εγώ. 'Οχι λοιπόν, δεν πρόκειται για εμένα. Εξάλλου, το έχω πει οτι ποτέ δεν ήμουν το κλασικό πρότυπο καταναλωτικού θηλυκού. Αν μ'αρέσει κάτι, μπορεί να το πάρω σε 2 και 3 ... αντίγραφα, για να τα βάζω κάθε μέρα!!
Τώρα πάλι αναρωτιέμαι, για ποιό λόγο δικαιολογούμαι για όσα γράφω, όσα δε γράφω, όσα υπονοώ και όσα δεν υπονοώ αλλά φαίνεται να υπονοώ. Χμ. Μάλλον προσπαθώ να δικαιολογηθώ στον εαυτό μου, ο οποίος δυσανασχετεί όλο και περισσότερο όταν βλέπει οτι η σύγχυση που επικρατεί στο νου μου, αντί να ξεδιαλύνει, χειροτερεύει! Κι επειδή ναι μεν δε με ενοχλούσε ιδιαίτερα, διότι τι πιο λογικό κάποιες στιγμές ο άνθρωπος να φτάνει σε σημείο αναρώτησης κλπ, αλλά έχει αρχίσει να με εκνευρίζει. Είπαμε, η σύγχυση-σύγχυση αλλά να βγάζει και κάπου εποικοδομητικά, ε;!
Λοιπόν, εν τάχει, έκανα έναν... έλεγχο της παρούσας κατάστασης την οποία βιώνω, και διαπιστώνω τα εξής:
-Εργάζομαι σε μια δουλειά εντελώς άσχετη με το αντικείμενο μου, πληρώνομαι το τελευταίο δεκαήμερο κάθε επόμενου (!!) μήνα και κάθε μήνα οι αποδοχές μειώνονται με ελλιπείς και αστείες δικαιολογίες, και τέλος έχουμε τη διεύθυνση να μας βάζει σε κτίρια χωρίς κλιματισμό και ασανσέρ (όταν έχεις να ανέβεις στον 4ο... κάτι σε χαλάει...), και φυσικά ούτε κιχ για άλλες διευκολύνσεις (π.χ. πρόσβαση σε νερό).
-Τα αισθηματικά δεν τα συζητάω, ποιός ξέρει, ποιός είδε, ποιός πάει που, τι γίνεται καλέ;
-Θέλω να συνεχίσω τις σπουδές μου σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, αλλά ο υπεύθυνος καθηγητής, ο επιβλέπων μου μάλιστα, με καταπάτησε στην εξέταση του μεταπτυχιακού μου, και όντας ο μοναδικός σχετικός με το αντικείμενο που με ενδιαφέρει, με κάνει να μην μπορώ να συνεχίσω. Θέλω τόσο πολύ να πάω στο εξωτερικό, αλλά τα οικονομικά προς το παρόν είναι αποθαρρυντικά. Γενικά θέλω πάρα πολυ να φύγω απο εδώ, να ζήσω έξω για ένα διάστημα, ίσως για πάντα, κανείς δεν ξέρει με σιγουριά τίποτα...
-Οι φιλίες μου δίνουν συνέχεια απογοήτευση. Το να περνάω όλη τη βραδιά ακούγοντας για τα ανιψάκια της μίας φίλης μου ή την απελπισία της άλλης φίλης μου που δεν έχει βρει ακόμα μέρος για διακοπές (!), ή την κατινιά (κακά τα ψέματα) μιας τρίτης που τρώγεται με το τι κάνει όλος ο υπόλοιπος κόσμος στο πορτοφόλι και στο κρεβάτι του, είναι έτη φωτός απο εκείνο που έχω στο νου ως "χαλαρή κουβεντούλα με φίλους". Και το κυριότερο, όταν πάω εγώ να μιλήσω και να πω κάτι σχετικό με εμένα, να παίρνουν το ύφος "ε καλά μωρέ, όλοι μας τα περνάμε αυτά/τα ζούμε αυτά/ναι, αλλά σου είπα για το ανιψάκι μου το 5ο;" (καλά να είναι τα παιδιά εννοείται! αλλά όχι επι 6 ώρες!!). Και έχω κουραστεί πλέον όλοι να περιμένουν απο εμένα να φέρω το κέφι στην κουβέντα -δεν μπορεί κανείς να είναι η χαρά και η ευτυχία 24/7, μπορεί; Ακόμα και αν πληρεί όλες τις προδαγραφές)
-Το πιο εξωφρενικό, παράλογο και εντελώς ανεξήγητο απο όλα, είναι ότι θείες, θείοι και ξαδέλφια απο την πλευρά του μπαμπά μου, συμπεριφέρονται πλέον σα να μην υπάρχουμε! Ούτε εγώ ούτε η αδελφή μου, ούτε η μαμά μου! Αρραβώνες, γάμοι, βαφτίσια, όλοι μέσα, εκτός απο εμάς τις τρεις. Και ναι, όντως δε μας ενδιαφέρει πλέον το πως συμπεριφέρονται (γιατί κακά τα ψέματα, θέλει πολλή προσπάθεια να χωνέψεις το γεγονός οτι εκείνοι που μέχρι πριν ενάμιση χρόνο θεωρούσες οτι ήταν κοντά σου κλπ κλπ, τώρα δε γυρνούν να σε κοιτάξουν), αλλά το να έρχονται μετά και να σου ζητάνε διάφορα περιουσιακά στοιχεία επειδή είτε "τους τα είχε υποσχεθεί ο μπαμπάς" μου (!!!!) είτε επειδή "εσείς έχετε ένα παραπάνω οικόπεδο απο την πλευρά της μαμάς σας, δώστε και σε εμάς ένα, που μπορεί να είχαμε κι εμείς αλλά λόγω τραγικά ηλίθιων χειρισμών μας, τα δώσαμε έναντι πινακίου φακής και τώρα έχουμε μείνει φτερά στον άνεμο, αλλά εσείς είστε υποχρεωμένοι να μας δώσετε απο τα δικά σας, επειδή... έτσι! Θα σας θυμώσουμε μετά!" (όπως κι έκαναν, LOL), ε με το συμπάθειο, αλλά δεν τρώγεται με τίποτα!

Οπότε, ναι, οι λόγοι της σύγχυσης στην οποία βρίσκομαι είναι υπαρκτοί, και ελπίζω να επιλυθούν το συντομότερο δυνατόν. Και τουλάχιστον ανακάλυψα οτι... η σύγχυση είναι ετερογενής και όχι... ιδίας παραγωγής!

Αυτά. Έχω κι άλλα να πω αλλά.... νεξτ τάιμ!

Drops of water

Άκουγα απο χθες μερικά άτομα να συζητάνε δυνατά και περιχαρείς για ολιγοήμερες διακοπές τους σε κυκλαδίτικο νησί, και ναι μεν για άλλη μία φορά συνειδητοποίησα πόσο τυχερή είμαι που κατάγομαι απο νησί και δη ιδιαίτερα τουριστικό, αλλά απο την άλλη δε πώς έρχονται τα πράγματα... Ενώ λοιπόν όλοι ονειρεύονται να είχαν να κάπου να μείνουν και να μη χρειάζεται να πληρώνουν για την ξεκούραση τους, εγώ που υποτίθεται έχω, ε, πληρώνω (ενοίκιο) για να είμαι στην Αθήνα! Πολύ χειρότερα δηλαδή! Και οι διακοπές είναι για μέρες, ενώ το ρεντ 12 μήνες το χρόνο...
Επίσης, χάρηκα ιδιαίτερα που βρέθηκε επιτέλους νοήμων άνθρωπος να μου πει οτι τα έχω κάνει αχταρμά (στο blog αυτό -θα- εννοούσε, το επεκτείνω εγώ σε αυτή τη φάση της ζωής μου). Διότι ναι, το "δεν πας καλά" κλπ κλπ το ακούμε συνέχεια αλλά απο άτομα που έχουν κάνει ανάλογες εκφράσεις καραμέλα. Οπότε, thanks An-Lu, καθώς απο τη στιγμή που κάποιος άλλος διαπίστωσε οτι τα έχω κάνει αχταρμά, με έβγαλε απο τη σύγχυση και την απορία, αν όντως τα έχω κάνει ή αν ο κόσμος δεν πάει καλά. I am to blame!
Το έχω διαπιστώσει ωστόσο κατα τα τελευταία χρόνια, οτι τέτοια εποχή, αρχής γενομένης απο τον Μάιο, ο οργανισμός μου αρχίζει να συμπεριφέρεται σαν να μην είμαι εγώ -η υπομονή μου ελαττώνεται, η φαντασία μου ίπταται -ούτε καν καλπάζει, και δε με χωράει ο τόπος. Το τελευταίο βέβαια οφείλεται και σε άλλους παράγοντες, καθώς επίσης και στο οτι ο τόπος που δε με χωράει είναι συγκεκριμένος, η Αθήνα. (Ναι, τουλάχιστον ένα-δύο πράγματα τα έχω ξεκαθαρίσει...)
Ένα άλλο που μου κίνησε την προσοχή ήταν το παράπονο του τέκνου Γιωρίκα οτι πολλοί μπλόγκερς έχουν σταματήσει να γράφουν. Κι εγώ τι κάνω; Αντί του φυσιολογικού να σταματήσω κι εγώ λόγω εποχής -η θάλασσα φωνάζει- ή έστω να μειώσω την παρουσία μου (χαχαχα! τι αστείο κι αυτό, να αραιώσω την ήδη αραιή παρουσία μου... πώς τα λέω η άτιμη), τσουπ! να 'μαι να ξαναγράφω μετά απο πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Διότι δεν αρκεί να σου λένε οτι τα έχεις κάνει αχταρμά, πρέπει να το αποδεικνύεις όσο πιο συχνά και δυνατά μπορείς!).
Και θα κλείσω με μία εντελώς και απόλυτα άσχετη απορία: Με πόσες καλοκαιρινές "καλές" μπλούζες πρέπει μία γυναίκα να είναι ευχαριστημένη; 10; 5; 20; 50; Διότι τελευταία έχω βαρεθεί να μετράω καινούρια άουτφιτ και αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι ολιγαρκής ή με τσέπες full of crabs, ή αν ο κόσμος έχει κυριευθεί απο καταναλωτική μανία... (πάλι ζητάω απο άλλους να με διαφωτίσουν, κάτι πρέπει να κάνω με τον καλοκαιρνό αποσυντονισμό μου, δεν είναι πράγματα αυτά..!)

Keep ... δροσίζεσθαι